i-prayer.co


Inhoud

Introductie
In de Begin was het Programma
Waarom Positieve Affirmaties Helen
Geloof is Zelfvertrouwen
De Integratie van Negatieve Emoties


Introductie

Toen ik een filosofische boek gelezen heb of genoeg tijd met jurisprudentie, psychologie of astrologie doorgebracht heb, boeit het me onweerstaanbaar om alles snel weer te vergeten. Dan dank ik voor mijn neiging om eenvoud en geef mezelf tevreden met de beschouwing van de mysteries dat een prachtige landschap, een wandeling op het strand, of de gratie van een kind ons kunnen geven.

Hoewel mijn verstand de neiging heeft om de wereld wetenschappelijk te bekijken en de grond van het zijn te vinden, mijn innerlijke leiding lijkt de dorst naar kennis te compenseren met een gelijke verlangen naar rust en harmonie. Het is waarschijnlijk om die reden dat ik de methode van de inspirerende gebed zo overtuigend vind.

Het is zijn eenvoud, die deze methode zo aantrekkelijk maakt voor mensen van alle klassen en sociale lagen, en van alle leeftijden, waar ook ter wereld.

Geen filosofische speculatie, astrale kennis, gecodeerde en fijne wijsheid, of kabbalistische subtiliteiten zijn nodig om ervan te profiteren en om een positieve verandering van ons leven te bereiken. Het is een filosofie van het hier-en-nu, het hic et nunc.

Deze methode maakt gebruik van auto-suggestie om de krachten van ons onderbewustzijn te activeren. Om het eenvoudig uit te drukken: het gaat erom oude interne scripts te verwijderen en nieuwe te schrijven, waarbij de suggesties ook gebruikt worden om onszelf te bevrijden van de negativiteit van de twijfel, want twijfel is een virus.

Voordat ik kwam de inspirerende gebed toe te passen, in 1990, had ik al alle religies gestudeerd, en was druk bezig met westerse en oosterse filosofie. Eindelijk kwam ik erachter dat in principe Gods liefde is hetzelfde als de liefde voor het leven, de liefde voor schoonheid, de genade, het goede, en de liefde van de vrede in de vorm van harmonisatie van alle tegenstellingen en tegenstrijdigheden.

Het bereiken van innerlijke en uiterlijke harmonie heeft vele namen en is verkrijgbaar in verschillende formulering in het erfgoed van de mensheid. Alle religies en filosofieën hebben het tot doel.

Helaas is deze waarheid verdraaid en verduisterd worden van vele mensen omdat ze religie als een morele plicht zien. Deze mensen zijn vaak niet bewust van de trots dat sinds mensenheugenis achter de vader aanbidding van paternalistische denominaties verborgen is, die namelijk de vrouw nooit als met de man gelijk beschouwen. Het lijkt mij overigens dat in deze kringen helemaal een aanzienlijke wantrouwen heerst over de natuur. Alsof de natuur zich zelf zou gemaakt hebben, en hun eigen, totaal mentale God de Vader ergens buiten woonde!

Afscheiding niet alleen van emoties, maar van de hele onderbewustzijn, die als de demonische gezien wordt, de rechter hersenhelft, de intuïtie, het vrouwelijke, de maan en de aarde, is het resultaat van een dergelijk geloof.

Dat was uiteindelijk het diabolische van een religie die deze kwalificatie niet verdient, omdat ze gewoon niet terug gaat leiden naar het geheel, eenheid, ongefragmenteerd heelheid. En veel van hun aanhangers vermoord en vermoorden inheemse volkeren op de dag van vandaag.

Andere gevolgen: de generatie van steeds grotere en nu wereldwijde geweld en de vernietiging van de natuur, door liefde verboden, door de onderwerping van de emotionele onder de totale tirannie van een totaal, en volledig dom, rationaliteit.

Terugbonding, in het Latijn ‘religio’ genoemd — was gewoon het woord wortel van ons woord ‘religie’ is — tot de ware en geheel in ons, onze ware aard, is mogelijk in het gebed. Voor het gebed behoort niet tot dogma. Het is zo vrij als de wind en de golven van de zee.

Het gebed opent ons de deur voor de ware religie, die, die in onze harten leeft — en die liefde is, heelheid, mededogen en deelname aan al wat is. Dit is zo omdat het gebed in principe, functioneel gezien, een script is, een programma. Het is ons ego dat tot ons Hoger Zelf spreekt, en bepaalde verlangens uitdrukt.

Men kan bezwaar maken, als dat zo is, dan is het maar profane aard en niet ‘iets geestelijks.’ Maar nu, wat is ‘spiritueel’ en wat niet? Kan het leven opgedeeld worden in een ‘spirituele’ en een ‘niet-spirituele’ deel, kunnen wij het opsplitsen in ‘geestelijke’ en ‘niet-geestelijke’ activiteiten?

De antwoord is in de vraag — natuurlijk niet! Men kan het natuurlijk doen, en veel mensen doen het in dat ze zogenaamde religies volgen. Maar wat deze mensen doen is zich zelf te liegen, met zich zelf ‘Blinde Kuh’ te spelen.

Religie wil zeggen terug te linken naar ons eigen wortels, ons eigen bestemming dat iedereen in zich draagt, zoals een kosmische programma. Dit programma is echter in een soort van een ruwe staat en moet worden uitgewerkt. Dit doet men door positieve zelf-programmering.

We hebben alle een intern programma. Er is geen enkele persoon op deze aarde, die geen heeft. En als we het niet herkennen en bewust maken en positief veranderen door het werken aan onszelf zijn we geprogrammeerd door anderen, en door de sociale normen en gewoontes. Dit is een feit en geen theorie.

In de Begin was het Programma

De meeste mensen zijn van mening dat die die bidden, gelovig zijn moeten, dat ze in iets geloven. In werkelijkheid is het echter zo dat niet alleen het gebed uit de geloof, maar ook de geloof uit het gebed volgt. Degenen die echt geloven, hebben het eigenlijk niet nodig om te bidden, want gebed is actief geloof.

Nu echter, zullen vele zeggen dat aanbidding zinloos is als je in niets gelooft. Maar dit is niet zo. Toen we eten, we geloven dat wat we eten ons goed doet, en ons lichaam voedt. De meesten van ons weten niet dat we niet alleen ons lichaam maar ook onze geest voeden met alle soorten voedsel, en dit geloof is er een die we nauwelijks bewust van zijn.

Wij geloven zonder te weten dat we geloven. Wij geloven ook dat we morgen nog steeds leven. Anders zouden we nooit plannen maken die verder gaan dan vandaag. Wij geloven dat als we ons hebben gekwetst, de hogere intelligentie die aan de oorsprong van alle leven is ons weer helen gaat.

In waarheid geloven we veel meer dan we realiseren. Echter, ons hersenhelft-lineair gerichte cultuur maakt ons geloven (sic!) dat we de geloof verloren hebben. Maar eerlijk gezegd moeten we toegeven dat we niet zonder geloof kunnen leven. In ieder geval weten onze redelijk bewuste tijdgenoten dat onze cultuur op paradigma’s gebaseerd is die in strijd zijn met de natuur zijn, en die daarom een correctie nodig hebben.

Door zelf-programmering reinigen we ons onderbewustzijn van onjuiste informatie, namelijk die dat de wetten van de natuur tegen spreken. Één van deze zeer subtiele boodschappen is dat degene die in een soort van hogere macht gelooft, een ‘zwakke’ persoon is, of ‘niet een man’ was.

Deze mening is op trots gebaseerd. Zij is een van de fundamentele aanzichten van een hele cultuur dat niet in Moeder Aarde gegrond is, maar gelijk de toren van Babel zich in de lucht bewegen wil. Echter evolutie gaat tevoren als een helix spiraal dat zich opwaarts ontwikkelt; ze gaat niet vooruit in de vorm van een lijn.

De spiraal is de vorm die de cirkel en de lijn elkaar verenigt en zo het evenwicht legt tussen vrede (cirkel) en beweging (lijn).

De spiraal symboliseert periodieke, systemische en conjuncturele ontwikkeling, in overeenstemming met de wetten van het leven. In tegenstelling is de rechte lijn gecreëerd door mensen met een hypertrofisch linke hersenhelft. Ze bestaat niet in de natuur.

De onder voortdurende progressie cirkelvormige of elliptische beweging van de spiraal laat zien dat ze altijd haar primordiale grond, hun wortels, hun verleden voort draagt, maar getransponeerd elke keer naar een hoger niveau. De lijn aan de andere kant laat de wortel terug, en dus verstoot hun verleden en hun oorsprong. Ware evolutie, zowel in de natuur of in de cultuur, loopt altijd spiraalvormig en is niet-lineair.

Bevrijd van onnatuurlijke lineaire denk patronen vindt man vanzelf het geloof. En er is geen betere manier dan het gebed om ons onderbewustzijn van dergelijke lineaire en strikt teleologische denk patronen te ontdoen. Teleologische gedachte is puur causaal en is gebaseerd op de oude stelregel van do ut des. Maar de wet van het leven, de wet van de liefde is noch causale noch gebaseerd op wederkerigheid. Het is niet gericht, niet definitief, maar slechts existentieel. Het is niet causaal, maar buiten alle causaliteit. Causaliteit is lineair denken, gebaseerd op de tijd. Maar de waarheid is buiten de tijd en dus synchronistisch.

Het creatief principe is buiten tijd en ruimte, causaliteit en rationaliteit en kan daarom niet mentaal ‘herkend’ te worden. En toch voeren we het mee in elke cel van ons lichaam, omdat alles, de hele schepping, hologram-achtig geprogrammeerd is. Alles wat we dan ‘weten’ van deze ‘buiten het denken’ is dat we niets van weten. Dit is de beste, zo niet de enige voorwaarde voor het geloof. Het is een soort van ideale bodem voor de groei van het geloof. Daarom is de meest vrome, wie weet het meest.

Einstein bewees het. Hij zei dat hij die weinig weet af te stappen gaat van God, maar dat degene die veel weet terug naar God vindt.

Om een ander beeld, vanuit de wijsheid van Zen, te gebruiken: de Zen student die is begonnen met de initiatie, ziet een berg niet meer als een berg. Maar zodra hij een meester is, ziet hij de berg weer als een berg.

Als we bidden, erkennen wij, om te verblijven met het beeld, dat de berg niet zichtbaar voor ons is, dat wij, gezien onze mentale aberratie, hem niet beschouwen als een berg. Nu, in het gebed zullen we eenvoudig handelen alsof de berg voor ons zichtbaar was, en begrijpelijk.

Veel mensen praten over God en met God in het volle besef dat de term God een mentaal beeld is, en dus illusie. Maar we hebben de illusie echt niet nodig. Als we het bestaan van een geestelijke, onzichtbare kracht voor meer mogelijk houden als het niet-bestaan, hebben we een rationele boden bereidt voor ons geloof. Gezien dit, kunnen we echt als de kinderen bidden. Want de staat van genade en jeugd hebben gemeen dat ze stromen toelassen — en stromen is gebaseerd op interne kalmte.

Gebed leidt tot harmonie en evenwicht tussen denken en voelen, tussen wetenschap en geloof, tussen mannelijke-geven en vrouwelijke-ontvangen, hoog en laag, goed en slecht, positief en negatief, wit en zwart. Daarom is het gebed zoals een saldo van alle tegenstellingen in ons, en bereidt daarmee de grond voor een perfecte mentale en fysieke gezondheid. Gezondheid op basis van een toestand van evenwicht tussen de twee fundamentele energieën van het leven: yang en yin.

Het gebed dat gevoed wordt door het geloof in de kracht en de goedheid van ons eigen bestemming als een uitdrukking van kosmische intelligentie, vereist geen eventuele afbeeldingen, dogma’s, religies, noch plaatsen van aanbidding. Het is eenvoudig het bewust en opzettelijk programmeren van onze relatie met het heelal.

Waarom Positieve Affirmaties Helen

Het gebed geneest ons van negatieve gedachten patronen, van alle interne afval, de angsten en twijfels die interfereren met ons vooruitgaan in het licht, in de vervulling van al onze verlangens en remmen.

Is onze geest eenmaal genezen, ons hele wezen, zowel intern als extern, is het dan ook. De meest effectieve manier van bidden is voor te stellen dat voor wat we bidden is al voldaan.

Veel blokkeren zich tegen het bidden voor de vervulling van hun wensen. Als ze kind waren, zijn ze verteld worden dat men zich ‘offeren’ moet voor God en de wereld en dat het leven ‘lijden’ is. Deze filosofie van masochisme waarmee men generaties van kinderen tot bestuurbare slaven getraind heeft , lost zich zelf op, in de mate namelijk dat we weer bewust worden van de onuitputtelijke liefde en rijkdom van het heelal en bereid zijn, alle gaven aan te nemen die gewoon wachten om ons leven te verrijken en te verfraaien.

We moeten altijd in gedachten houden dat, als we onze levens onder universele besturing zetten, onze wensen en verlangens voor ons en alle wezens verrijkend zijn zouden: beroep tot evolutie, tot verandering, tot vooruitgang in de realisatie van onze individuele levenstaak. We moeten gewoon trouw blijven aan onszelf en wat we innerlijk geloven ook in de uiterlijke leven vertegenwoordigen.

Niets is makkelijker dan een verlanglijstje te maken; maar voor sommige mensen is niets moeilijker dan wat ze verlangen van het hart in woorden uit te drukken. Waarom? Want ze zijn zeer veelzijdig, willen honderden van projecten gelijktijdig uitvoeren en vinden zo veel dingen in het leven belangrijk dat ze nauwelijks willen ingesteld zijn op de ene of de andere.

Zulke mensen worden vaak geadviseerd om zich te concentreren op één ding of gebied van belang. Dit is echter gemakkelijk te zeggen, maar zeer moeilijk te implementeren voor de betrokkenen; want we kunnen onze aard niet wijzigen. Het is derhalve intelligent zulke mensen te laten realiseren dat ze ten minste twee van haar hobby’s met elkaar kunnen recombineren.

Geloof is Zelfvertrouwen

Als een goed voorbeeld wil ik hier de autobiografie van Dr. Edmond Bordeaux Szekely vermelden.

Het levensverhaal van deze avonturier van gezondheid is de carrière van een moderne held en herinnert in een aantal manieren om de obstakelrijke maar uiteindelijk glorieuze avontuur van sprookjesfiguren en persoonlijkheden van de oude mythen.

Op de zoek naar de verloren gezondheid, Dr. Bordeaux reisde naar de meest afgelegen gebieden van de wereld om door de contact met natuurlijke stammen het geheim van het leven te doorgronden. Maar het werk van deze bijzondere man was niet beperkt tot het onderzoek. Hij zat al zijn bevindingen meteen in de praktijk omzetten, en hielp een groot aantal mensen, vitaliteit en harmonie te vinden of te herontdekken.

Zijn leer en de toepassing van de wijsheid van de Essenen of Oerchristen wiens geschriften hij in de Vaticaanse Bibliotheek ontdekte en in 1928 als de ‘Essene Evangelie van Vrede’ publiceerde, leverde hem niet alleen vrienden, maar ook vijanden, hindernissen en moeilijkheden op. Meerdere malen was zijn leven in gevaar, zij het dat hij moest overleven na een schipbreuk op een waterloze eiland, zij het dat hij, zonder gereedschap, en vooral zonder water, een woestijn doorkruiste, zij het door een kwaad eiland gouverneur, die hem een ultimatum en de kanonnade van zijn schip bedreigd omdat hij op het eiland melaatsen met Essene wijsheid en kennis van de natuur behandelde.

Het is alsof deze man zelf een sprookje geleefd of een mythe opgericht had. Maar hij is niet alleen. Denk aan de andere grote Edmond, Edmond Kaiser, de oprichter van Terre des Hommes en de organisatie Sentinelle in Lausanne, Zwitserland.

Stel u alleen maar eens voor hoe uzelf, wanneer de gruweldaden in Biafra gebeurden, voor de televisie zat en naar de beelden van hongerende of afgeslacht kinderen te kijken, en de nummers hoorde hoeveel kinderen per dag er hun leven verloren.

Deze heer Edmond Kaiser blief niet zoals de meesten van ons voor de TV zitten; hij nam zijn laatste geld, ging op het vliegtuig, vloog naar Biafra, nam zo veel kinderen als hij in staat was, bracht ze naar Zwitserland, laat ze medisch verzorgen, om ze definitief te laten adopteren van Schweitzers gezinnen.

Dus word Terre des Hommes gevormd. Of misschien eerder, als zijn kleine zoon in een put viel en verdronk. Deze schok gemarkeerde Kaiser zo zeer dat hij alle liefde die hij in zijn hart droeg voor die ene zoon tot voordeel van alle kinderen in de wereld geven wilde. Zo maakte hij ‘een deugd van de nood,’ zoals de wijsheid het uitdrukt, en word de onvermoeibare strijder voor de zaak van de jeugd.

In alle sprookjes, de held is een persoon die door de moedige overwinning van allerlei belemmeringen tot interne eenheid en uiteindelijk ook externe reputatie en succes arriveert. Alle helden hebben een idee waarvoor ze vechten, vertegenwoordigd door een mooie prinses wiens hand zij zouden ontvangen aan het eind van de initiatieve reis. Het huwelijk, liefde en seksuele bevrediging en de zegen met kinderen zijn het symbool van de levenskracht die de held op zijn doornige pad leidt en doorstroomt, en hem kracht en moed geeft die zich opnieuw en opnieuw zullen versterken.

In sprookjes helden vinden we de spreekwoordelijke onwrikbare optimisme, met de Dappere Kleine Kleermaker, die gemengd is met een gezonde dosis bravoure, maar in ieder geval doordrenkt met zelfvertrouwen.

En geloof in de hier begrepen zin is geloof in onszelf, in het zelf, in de eigen bestemming. Het is zelfvertrouwen. Wat is eigelijk dit zelfvertrouwen als de basis van alle ware optimisme? Is het geloof in het ik, het ego, de menselijke singulariteit, of is het vertrouwen in de waarheid, in een soort hogere leiding?

Laten we eens kijken naar het woord zelfvertrouwen: dus we zien dat het kan worden gedemonteerd in zijn componenten ‘zelf’ en ‘vertrouwen,’ dus, vertrouwen in het zelf. Het zelf, zo leert ons Ramana Maharishi, is ons Hoger Instantie, onze ware Ik Ben; geformuleerd in christelijke terminologie is het God in de vorm van de Heilige Geest, die de gelovigen bezielt en beschermt, en met kracht, moed en vertrouwen vult.

Vertrouwen is dus geenszins een vorm van ijdelheid of overmoed, maar gewoon geloof.

Wat sprookjes en mythen onderwijzen is uiteindelijk wat de religies mensen suggereren: volledig vertrouwen op deze hogere leiding, om, zoals ze zeggen, zijn huis niet op zand te bouwen, maar op een rots, en in vertrouwen op deze kracht zijn brood te eten, om dus zijn taken en zijn ideaal te vervullen.

De zelf-programmering door positieve affirmaties is de makkelijkste en beste manier om voortdurend dit geloof te voeden en te versterken. Geloof is zelf onderdeel van de ‘Heilige Geest,’ of op zijn minst een manier ons de weg de openen naar dit hogere leiding die ons bevrijdt van alles wat ons deze acces geblokkeerd, dus angst en twijfel. Echter, geloof is niet ontkenning van angst en twijfel, want dat zou ontkenning van de menselijke natuur betekenen en zou een reactie van angst zetten, maar onze menselijke zwakheden te aanvaarden in het geloof, dat wil zeggen, met de vaste overtuiging om toch te winnen, omdat geloof onze zwakheden omzet in ware kracht.

Zie deze waarheid spreuken van de Bijbel:

— De laatsten werden de eersten zijn;

— Sta op en loop;

— Uw geloof heeft u genezen.

Van wie bestaat eigenlijk ons leven? Is het niet een magische cirkel die ons dient, bepaalde taken uit te voeren om te groeien, te rijpen en zo verder te evolueren? En dienen ons niet alle obstakels, onszelf steeds weer te overtreffen?

Als je sprookjes leest, zal je zeer snel beseffen dat ze in grote mate initiatief zijn. Het is veelzeggend dat de meeste sprookjes daar eindigen waar de held zijn doel in het leven heeft bereikt, en zijn droom heeft vervuld. Dan breken ze op met de opmerking: ‘En ze leefden gelukkig en vrolijk aan het einde van hun dagen.’ Sprookjes tonen ons de weg, dit geluk te bereiken.

In alle sprookjes gaat het over een schat dat is te veroveren. Deze schat is — we zeiden het al — niet alleen mar van materiële aard. Het is altijd een spirituele doel, zelfs als het in de buitenwereld materieel verschijnt. Was de hand van de prinses alleen maar symbolische uitdrukking voor de vervulling van seksualiteit, zou de held — dit maakt het verhaal in kwestie klaar — dit in een veel eenvoudigere manier kunnen bereiken.

Echter, om dit te begrijpen moet men de symboliek van sprookjes te interpreteren weten. Het gaat altijd over een hogere manier van vervulling van de wens, maar nooit de onderdrukking van instincten.

Eerder sprookje stellen voor wat het I Ching de ‘Himmelsweg’ noemt, of het Evangelie, de ‘enge poort.’

Aangezien ik hier niet een analyse van sprookjes zou opleveren, maar de betekenis en het gebruik van positieve affirmaties, zal ik niet ingaan op de vele aspecten en leermogelijkheden dat sprookjes ons overbrengen.

Het is alleen belangrijk op te merken dat sprookjes ons vooral helpen de geloof in onszelf — die geloof is in ons hoger zelf — te versterken, en ons aan te moedigen. Dat is de reden waarom sprookjes, hoewel ze natuurlijk ook goed voor volwassenen zijn, een zo gunstig effect hebben op kinderen en adolescenten, als kinderpsycholoog Bruno Bettelheim herhaaldelijk benadrukte.

Er zijn echter een extra reden waarom sprookjes ideaal toegepast zijn voor de wereld van kinderen. Dit houdt verband met hun taal, hun expressieve wereld. Sprookjes zijn geschreven of voorgelezen in een taal die niet de taal van het dagelijks leven is. Het is niet een rationeel, maar een poëtische taal. De taal van het sprookje is de taal van het onbewuste, van dromen, de taal van de dichter en dit is precies de taal van kinderen en jeugd.

Deze taal is rijk in symboliek inhoud, en is grotendeels eenvoudig van de grammaticale perspectief, ja zelfs rudimentaire, maar suggestief en gekleurd. Het is ook de taal van de oude orakel, de mythen, legenden. Deze taal, gelezen, klinkt heel organisch, krachtig en eenvoudig. Maar iedereen die ooit heeft geprobeerd om in de taal van sprookjes te schrijven weet hoe moeilijk het is om deze wereld van dromen en het occulte mythologie van het leven met woorden te beschrijven. De populair gezegde is bekend dat men moet worden ‘geboren om een dichter te zijn,’ en dit geldt zeker in het algemeen. Maar het wordt vermeldt door veel mensen die ofwel door een psychoanalyse gegaan zijn ofwel door middel van meditatie en gebed tot innerlijke stilte gevonden hebben, dat de taal van de poëzie, mystiek, en mythologie spontaan uit hen spraak, zoals een bron.

Alles is uiteindelijk therapie wat ons dichter bij ons Hoger Zelf brengt, onze Ik-Ben.

Sprookjes zijn initiatief omdat ze in deze zoektocht de weg wijzen kunnen naar ons ware zelf. Het is heilzaam in fasen van depressie en eenzaamheid zelfs een sprookje te schrijven, ook al lijkt het heel moeilijk in het begin. Als men door middel van ontspannende muziek in de alpha staat gaat en gewoon los laat, is de kans groot dat je een klein of groot sprookje gaat samenweven. En daarna kan je zich met verbazing afvragen waarom je juist dit onderwerp heeft gekozen als het ‘plot’ van de actie en niet een andere, waarom de held om dit avontuur te ervaren stond, en niet een ander — enzovoort?

De onderwerpen en de inhoud van zulke ‘zelfgemaakte’ sprookjes kunnen ons verrassend inzicht geven in diepe onderbewuste angsten en verwachtingen over de fundamentele probleem van ons huidige situatie.

Op zijn beurt kunnen intuïtieve inzichten worden afgeleid, die ons hulp brengen, specifieke valse en doodlopende wegen achter te laten, en dus soluties op te leveren waarna we tevergeefs lang gezocht hebben. Wat we doen op deze manier is vrij eenvoudig ons onderbewustzijn, onze hogere intelligentie te consulteren, om te evolueren naar een rijker, voller en liefdevoller leven.

De kracht van onze intuïtie is onbegrepen in onze intellectueel-obsessieve cultuur, of ze word zelfs genegeerd.

Echt creatief en origineel mensen weten echter dat deze cultuur uiteindelijk gebaseerd is op een fundamentele fout, een fout die is ontstaan niet alleen door de industrialisatie van de vroegmoderne tijd, maar het is zo oud als de mens zelf. Toonde de ‘Toren van Babel’ dat het lot van de verloren Atlantis herhaalt meerdere millennia later in de huidige technologische cultuur.

De toren, die naar ‘Boven’ streeft, naar de hersen, wordt gesymboliseerd in een duidelijke manier van de oprichters van de Tarot de Marseille, in de late Middeleeuwen, in de zestiende Arcana, het ‘Maison Dieu,’ die, net als de laatste lijn van het eerste hexagram van de I Ching (Het Creative), waarschuwt voor een ‘titanisch omhoog duwen.’

De twee mannen, die te zien zijn op deze carte, kelderen uit een raam naar de groene aarde, op een waarschijnlijk vrij zacht gazon — zodat een nieuw verbinding met Moeder Aarde mogelijk wird, en ze daarbij vrij worden von hun hoogmoed.

Hun val op Moeder Aarde kan worden geïnterpreteerd als een bevruchtend act en draagt een overvloed van fruit, getuigde nieuw leven, zoals de gunstige zeventiende Arcana (De Ster), dat erachter volgt in het spel, ook toont.

Het is belangrijk te erkennen dat de inherente positieve houding van het sprookje geen moralistisch trekken draagt, hoe ze waarschijnlijk ten onrechte toegeschreven was aan de Tarot. In de sprookje van Grimm van de Dappere Kleine Maat, betekent dat niet dat de kleermaker een slimme informant was toen hij in één klap de ietwat domme reus met de verhaal van de zevens voorgeschoteld, en hij zelf geen scrupules had de krachten van het leven tot zijn voordeel te exploiteren.

Integendeel lijkt het duidelijk dat deze krachten hem te hulp kwamen, omdat hij moedig en bijna vrolijk verder ging in zijn ideaal, volgens het motto ‘God helpt hen die zichzelf helpen!’

Maar nog steeds bleef de Schneider op een of andere manier op de vloer. Hij wilde nooit zelf een reus zijn en vond het niet bijzonder wenselijk om één te zijn. Hij sneerde de dwaasheid en trots van reuzen, hoewel hij tijdelijk hetzelfde deed, maar alleen maar om hem te verslaan.

Wat we leren kunnen van sprookjes, en wat in de breedste zin van het woord hun therapeutische functie is, is het feit dat ze ons tot onwrikbare optimisme aanhouden, en ons uithoudingsvermogen, die zich op basis van een echt geloof in onze idealen grondt, op het hart zetten.

De Integratie van Negatieve Emoties

Het is wel onnodig over kindermishandeling of geweld in het gezin te praten, om een voorbeeld van negatieve emoties te geven.

Maar weten we eigenlijk waar zulke gevoelens vandaan komen en hoe we omgaan moeten met hun? Ik denk dat we onze negatieve gevoelens volledig accepteren moeten. We zouden niet vechten tegen hen, want op dit moment gaan ze zich veranderen. Daarmee bedoel ik dat tegenstrijdige gevoelens de persoon in een tijdelijke toestand van grote verwarring kan brengen. Ik denk hier vooral aan gevoelens van genot aan de ene kant, en vrees anderzijds. Of een conflict tussen macht en onmacht, of anders gezegd, de gevoelens van macht en onmacht.

Ik wil een dergelijke staat van geest, die ik noem als verwarring, met een soort innerlijke oorlog vergelijken. En ik bedoel verder een vergelijking te maken tussen dit soort van interne oorlog en de oorlogen die we kennen, de externe oorlogen, conflicten tussen volkeren, landen of rassen. Omdat er parallellen zijn. In beide gevallen gaat het namelijk om tegenstrijdige gevoelens. Alleen dat ze op de ene kant binnen de psyche werken, en anderzijds in de buitenste werkelijkheid.

Onderzoek naar de oorzaak van oorlog heeft ook aan het licht gebracht dat oorlogen veroorzaakt worden door een repressief systeem van moraliteit, een moraal systeem dat ernaar streeft, gevoelens te onderdrukken. En we zijn immers het product van eeuwen van emotionele onderdrukking!

Deze onderzoek heeft verder geconstateerd dat oorlogen het resultaat zijn niet van een overdaad van haat en woede, maar van een te weinig van hen … klinkt paradoxaal, niet?

Om dit duidelijker te maken, laat me een voorbeeld geven. Laten we ons twee kinderen voorstellen die op een strijd geraden. Is dit iets bijzonders? Helemaal niet. Je ziet het elke dag. Men moet alleen maar op het schoolplein van het even welke school to gaan om overtuigd te worden, vooral tijdens de pauze! En daarna? Niets. Ik bedoel, opnieuw vrede. Gewapend opgeschort. En hoeveel doden? Geen.

Nu zou men kunnen beweren: ‘Maar kinderen hebben toch geen wapens!’ Is dat zo? Een vinger die in het oog dringt, is dat geen wapen? Een broek riem om het nek, is dat niet een wapen?

Het gaat niet om wapens. Het gaat over de mate, de kwantiteit van woede of haat,die in het spel is. Het gaat over de opeenstapeling van negatieve energie, of hun niet-accumulatie.

In oorlogen, intern of extern, of moord, het is allemaal over een opeenstapeling van negatieve energie dat we praten. Bij kinderen had een dergelijke accumulatie niet, of nog niet plaats gevonden. Daarom is de negatieve energie die in spelen betrokken is relatief snel en meestal zonder schade uitgeladen. Het gaat dus over de vraag waardoor zo’n opeenstapeling van negatieve energie, negatieve emoties, plaatsvindt, en hoe we ze vermijden kunnen?

We zouden de kwestie op twee niveaus kunnen afhandelen, een globale en een individuele. Als voor het mondiale perspectief, heeft vrede onderzoek gepleit voor een vrijere moraal en onderwijssysteem dat kinderen de vrije expressie van emoties toestaat en ze bevrijd van het taboe, negatieve emoties zoals woede, haat of angst uit te drukken.

We kunnen daarom concluderen dat de interne conflicten die uit een opstuwing van negatieve gevoelens zoals boosheid of angst resulteren, en die in conflict met de seksuele gevoelens voor kinderen komen op dezelfde wijze als wereldconflicten opgelost kunnen worden. Daarmee bedoel ik dat we de interne oorlog op dezelfde manier kunnen voorkomen als de externe, namelijk door het taboe van onze negatieve gevoelens op te lossen, namelijk door de aanvaarding van zulke gevoelens.

Toch is het eigenlijk andersom. Door elk van ons een einde te maken met de interne oorlog, helpen we om oorlogen in de wereld op een wereldwijde schaal te voorkomen en om nieuwe, vreedzame strategieën van conflictoplossing te vinden en te ontwikkelen.

De mens is in principe in staat, alles te doen, goed en slecht. Er zijn waarschijnlijk geen verschrikkingen denkbar die de mens niet omgezet had in actie. Het fenomeen van de macht speelt een even belangrijke rol als het principe van de liefde in het menselijk leven. Er is geen liefde zonder macht … en we spreken in de poëzie ook van de ‘kracht van de liefde.’ En alleen mensen die zich helemaal machteloos voelen zouden in staat zijn, gruweldaden te plegen.

Het moorden van kinderen is het gevolg van gevoelens van machteloosheid, van ontkrachte liefde gevoelens voor kinderen. Dit is moeilijk te begrijpen voor sommigen, omdat we het woord macht nu meestal negatief verstaan. We hebben geleerd, macht als het overweldigen van een ander aan te zien, als dominantie, als kolonialisme, als imperialisme en als wat. In ieder geval, als iets negatiefs.

Dit zijn natuurlijk uiteraard negatieve vormen van macht, maar op het juiste manier gezien zijn ze daadwerkelijk vormen van onmacht.

Wat is het doel in elke vorm van psychotherapie? Het is gewoon de patiënt weer terug naar zijn macht to voeren, of om hem voor het eerst in zijn leven het gevoel van zelf-power te laten voelen. Alleen degenen die inherente kracht bezitten, dus macht over zichzelf, kunnen macht constructief uitoefenen over andere, zonder hun macht te misbruiken.

Wie geen macht over zichzelf had zal geen gevoel hebben voor het misbruik van macht ten opzichte van anderen. Als men macht ontkent, door liefde te ontkennen of te veroordelen, zou moeilijkheden hebben om de grenzen van zijn macht te erkennen.

Men kan een invloed hebben op deze structuren door het afbreken van angst complexen in zichzelf. Bijna iedereen vandaag kan profiteren von methoden van zelfontplooiing.

Ik wil hier een eenvoudige suggestie geven om gemakkelijker, gelukkiger en zonder conflict zijn liefde te leven. Het gebed moet elke dag twee keer hardop te worden gelezen, de beste na het ontwaken en ‘s avonds voordat u gaat slapen:

— Ik zou nu mijn liefde volledig accepteren. Ik zou ze in gezondheid, schoonheid, vrijheid en geluk realiseren, in de plaats en onder de mensen die mijn geluk compleet maken en die ook ik geluk en zegeningen breng met mijn liefde. Mijn liefde brengt mij en alle wezens alleen maar weldaden omdat dit mijn wens en verklaarde doel is. Al mijn talenten en prestaties worden gevoed uit het geluk van mijn liefde en ik dank het universum van harte!

Advertisements